Της
ΡΕΝΑΣ ΔΟΥΡΟΥ
Βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Β2 Δυτικής Αττικής,
Τομεάρχου Εξωτερικών
«Η θέση της ισπανικής κυβέρνησης μπορεί να συνοψιστεί στις λέξεις: όχι στον πόλεμο». Τα αυτονόητα λόγια του ισπανού πρωθυπουργού Σάντσεθ μόνο αυτονόητα δεν είναι, σήμερα, στο διεθνές περιβάλλον που καθορίζεται από την «αρπακτική ηγεμονία», όπως χαρακτηρίζει τη στρατηγική Τραμπ ο Στίβεν Ουόλτ, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Χάρβαρντ.
Η διαυγής θέση Σάντσεθ εξέθεσε την ηγεσία μιας πολιτικά ανύπαρκτης ΕΕ. Από την Κομισιόν, που απέφυγε να πάρει θέση σε σχέση με τη νομιμότητα του πολέμου ΗΠΑ / Ισραήλ κατά του Ιράν, ζητώντας «αυτοσυγκράτηση» (Κάγια Κάλλας, Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής) ή μια «αξιόπιστη αλλαγή καθεστώτος» (Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πρόεδρος Κομισιόν), μέχρι τον καγκελάριο Μερτς, ο οποίος, σε τραμπική γραμμή, υποβάθμισε το διεθνές δίκαιο σε «ταξινομήσεις, περιορισμένης σημασίας, εφόσον παραμένουν χωρίς πραγματικές κυρώσεις», η ΕΕ επιβεβαιώνει την ανυπαρξία στρατηγικής αυτονομίας και την ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών, κάτι που την καθιστά αναξιόπιστη.
Η στάση Σάντσεθ έδειξε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Έδειξε ότι ο νόμος της ζούγκλας στις διεθνείς σχέσεις, η παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των συνόρων, η απόρριψη της διπλωματίας προς όφελος των βομβών μπορούν να αμφισβητηθούν. Και μπορεί η Ισπανία να είναι, όπως άλλωστε και η χώρα μας, μέλος του NATO και της ΕΕ, ωστόσο, αυτό δεν την απέτρεψε από το να σταθεί στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», εκείνη του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης. Τη στάση της συλλογικής αρχιτεκτονικής διεθνούς ασφάλειας που εκφράζει ο ΟΗΕ.
Στον αντίποδα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της άκρως επικίνδυνης ΙΧ εξωτερικής πολιτικής του προβλέψιμου, δεδομένου συμμάχου, δεν επιχειρεί, εκμεταλλευόμενη και την καίρια γεωγραφική της θέση, να αξιοποιήσει τη θέση του μη μόνιμου μέλους του ΣΑ του ΟΗΕ για ειρηνευτική πρωτοβουλία – τη σύγκληση, π.χ., από τον ΟΗΕ και την ΕΕ μιας Παγκόσμιας Διάσκεψης Ειρήνης και Ασφάλειας της Μέσης Ανατολής, όπως συστηματικά προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και απορρίπτει η κυβέρνηση. Η οποία, αρνούμενη να καταδικάσει την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση, αμφισβητεί εμπράκτως το διεθνές δίκαιο, το πάγιο επιχείρημα της ελληνικής διπλωματίας! Από την πρώτη στιγμή έχω υπογραμμίσει ότι η δήλωση του κ. πρωθυπουργού για την παράνομη απαγωγή Μαδούρο δεν ήταν λάθος. Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ερμηνευθεί και η αποκαλυπτική τοποθέτηση του κ. Γεραπετρίτη περί… «συνδιαμόρφωσης» των εξελίξεων, έπειτα από τη συνάντησή του στις ΗΠΑ με τον αμερικανό ομόλογό του.
Μπορεί ο κ. υπουργός να απαντήσει καθαρά στους πολίτες τι συνδιαμορφώνει η Ελλάδα με τις ΗΠΑ; Την επίθεση στο Ιράν; Τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας; Την αμυντική συμφωνία με τις ΗΠΑ και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
Και δεν είναι μόνο αυτό. Μέσα στο κλίμα ραγδαίας στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης και του πολέμου στη Μέση Ανατολή, οι πολίτες πληροφορούνται από ξένους ηγέτες για τις… αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης! Αποκαλυπτικές είναι δύο μείζονες εξελίξεις. Κατ' αρχάς, η συμμετοχή, για πρώτη φορά, της Ελλάδας στο γαλλικό πρόγραμμα πυρηνικής αποτροπής! Διά στόματος Εμανουέλ Μακρόν, οι έλληνες πολίτες ενημερώνονταν στις 2/2/2026 ότι η χώρα μας αποδέχθηκε να μετέχει στο προηγμένο πρόγραμμα πυρηνικής αποτροπής – για, εξευρωπαϊσμό της γαλλικής πυρηνικής ομπρέλας, που «παύει να είναι ταμπού για πολλούς συμμάχους», μιλούν ήδη γάλλοι σχολιαστές. Η δεύτερη εξέλιξη σχετίζεται με το… «εξάγωνο συμμαχιών», το οποίο, σύμφωνα με δήλωσή του στις 22/2, οραματίζεται ο Νετανιάχου απέναντι «στον σιϊτικό και σουνιτικό άξονα», με συμμετοχή, μεταξύ άλλων χωρών, Ελλάδας και Κύπρου. Στόχος, η… σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο και πέραν αυτών. Το πώς εννοεί τη «σταθερότητα» ο, καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, πρωθυπουργός του Ισραήλ το βιώνουν οι Παλαιστίνιοι και οι λαοί της Μέσης Ανατολής. Λίγο νωρίτερα, είχε προηγηθεί η –μη διαψευσθείσα– αποκάλυψη ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει αποστολή ελλήνων στρατιωτών στη Γάζα, στο πλευρό του Ισραηλινού Στρατού.
Υπάκουα και δουλικά, η δεξιά κυβέρνηση, το 2019, έκοψε το νήμα της πολυδιάστατης, ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τσίπρα, με ΥΠΕΞ Κοτζιά, ακυρώνοντας ντε φάκτο πολυμερείς πρωτοβουλίες και συμμαχίες που σήμερα θα ήραν πολύτιμες για διαμεσολάβηση και διαπραγμάτευση. Άλλαξε κατεύθυνση εξωτερικής πολιτικής. Κατέστησε την Ελλάδα, από πυλώνα σταθερότητας και διαλόγου με όλους, μέρος των προβλημάτων. Οδηγεί τον τόπο στα επικίνδυνα μονοπάτια της «αρπακτικής ηγεμονίας», της πολυεξάρτησης και της πολεμοκαπηλείας, σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
Πηγή: Paron
