Είναι γνωστό, ότι ο πόλεμος σαν γεγονός – και ειδικά αν αυτός είναι … διαρκείας – «παράγει» πληθωρισμό.
Στην προοπτική αυτή, όπως επισημάνθηκε στο χθεσινό σημείωμα των Οικονοκλαστικών, κινούνται άλλωστε όλες οι εκτιμήσεις, τόσο για την Ευρωζώνη σαν σύνολο, όσο και για την Ελλάδα ειδικά, καθώς φυσικό αέριο και πετρέλαιο, πυροδοτούν τις τιμές σε όλα τα επίπεδα, την ενέργεια, τις μεταφορές, την παραγωγή και το εμπόδιο.
Για τα Ευρωζώνη όμως το πρόβλημα είναι μάλλον μεγαλύτερο λόγω της συγκυρίας.
Συγκεκριμένα αυτή η πληθωριστική πίεση έρχεται σε μία εποχή – μία οικονομική περίοδο – όπου η ΕΕ λόγω των πολιτικών της έχει χάσει τις εναλλακτικές επιλογές όσο αφορά την πρόσβαση στην ενεργειακή τροφοδοσία.
Από το 2022 και μετά έχει ταχύτατα χάσει την πρόσβασή της στον δομικό για την οικονομία της παράγοντα της φθηνής ενέργειας με διακοπή της ροής του φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου.
Και τέσσερα χρόνια μετά, το 2026 χάνει και την εναλλακτική πρόσβασή της στην βασική πηγή φυσικού αερίου και πετρελαίου, την περιοχή του Κόλπου και ειδικά το Κατάρ.
Της απομένει μόνο η σημαντική, αλλά περιορισμένη πρόσβαση στο νορβηγικό φυσικό αέριο και στο υγροποιημένο αμερικανικό LNG, τα οποία βέβαια, όπως είναι γνωστό, είναι πολύ ακριβότερα από εκείνα αφ' ενός της Ρωσίας και αφετέρου του Κατάρ.
Επιπλέον η δυνατότητα τροφοδοσίας ειδικά από το αμερικανικό LNG – πέραν της τιμής του – έχει ένα όριο, αυτό της δυνατότητας των αμερικανικών εταιρειών να τροφοδοτήσουν την ΕΕ πέραν των ορίων που επιτρέπουν οι εγχώριες ανάγκες των ΗΠΑ, δεδομένων των συγκεκριμένων και εν πολλοίς ανελαστικών ποσοτήτων παραγωγής στις ΗΠΑ…
Με άλλα λόγια η ΕΕ και ειδικά η Ευρωζώνη μέσα σε 4 – 5 χρόνια έχουν χάσει δύο από τις βασικές πηγές ενεργειακής τροφοδοσίας.
Το δεύτερο σημείο που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας είναι ότι αυτό, δηλαδή η μειωμένη πρόσβαση σε ακριβότερη ενέργεια, συμβαίνει σε μία περίοδο που συνολικά η οικονομία της Ευρωζώνης κινείται ασθμαίνοντας μέσα σε συνθήκες εμπορικού και οικονομικού πολέμου. Και ακόμα περισσότερο σε συνθήκες που η ΕΚΤ βρίσκεται σε ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία να «βοηθήσει» νομισματικά, λόγω της αυξανόμενης διαφοροποίησης των αναγκών και των δυνατοτήτων αντίδρασης των χωρών μελών της Ευρωζώνης.
Για να το πούμε διαφορετικά, μέσα σε συνθήκες αυξανόμενων πληθωριστικών πιέσεων η ΕΚΤ αφ' ενός δεν μπορεί να μειώσει το κόστος του χρήματος (να μειώσει τα επιτόκια) για να στηρίξει τις οικονομίες, οι οποίες έχουν η κάθε μία διαφορετική ανάγκη στήριξης, γιατί θα πολλαπλασιάσει ασύμμετρα τον πληθωρισμό στις χώρες μέλη. Και αφετέρου δεν μπορεί να αυξήσει τα επιτόκια για να αντιμετωπίσει τον διαφορετικό σε κάθε χώρα πληθωρισμό γιατί θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στις ασύμμετρα εξελισσόμενες οικονομίες της ΕΕ.
Με άλλα λόγια «μπρος γκρεμός και πίσω… ρέμα» που λέει και η παροιμία.
Κάπως έτσι λοιπόν ξαναβρισκόμαστε μπροστά σε μία κατάσταση που μοιάζει εκ νέου με εκείνες της δεκαετίας του '70. Τότε που «μάθαμε» και μείς τι σημαίνει στασιμοπληθωρισμός…
Βοηθάει σήμερα το γεγονός ότι έχουμε στην Ευρωζώνη κοινό νόμισμα το Ευρώ; Θα το μάθουμε αυτό μάλλον τους επόμενους μήνες, αν δεν μας προλάβει βέβαια κάποιο νέο, πολύ μεγαλύτερο από εκείνο του 2008, σοκ. Με αφορμή αυτή την φορά τον εκρηκτικό συνδυασμό του πληθωρισμού και της «αστάθειας» των περιβόητων ιδιωτικών κεφαλαίων, των οποίων η «αρρώστια» κυκλοφορεί ήδη επικίνδυνα στο «αίμα» του επίσημου τραπεζικού χρηματοπιστωτικού συστήματος…
Πηγή: newsit.gr
