Μα είναι δυνατόν;

Κίμων Ρηγόπουλος

Το έκπληκτο και ανήμπορο: μα είναι δυνατόν; έχει παραχωρήσει τη θέση του στο: όλα είναι δυνατά. Και σε αυτό το όλα είναι δυνατά φαίνεται αποκλεισμένη η δική μας δυνατότητα να τα κάνει όλα δυνατά. Λες και δεν είμαστε στο πεδίο της ταξικής πάλης μέρος του παιχνιδιού,

Α. Η διάγνωση είναι: Αδυναμία του λόγου. Η πιο προηγμένη ή η μόνη, πέραν της θεόγυμνης ισχύος, δυνατότητα συνεννόησης των ανθρώπων ασθενεί. Τα συμπτώματα της ασθένειας είναι το ακατάσχετο ενός λόγου που συσκοτίζει το ήδη θολό τοπίο και εμπεδώνει την παρεξήγηση… χωρίς εξήγηση. Αυτοί που ευτέλισαν τον λόγο και τον κατέστησαν ανυπόληπτο και ανίσχυρο δεν μπορούν πλέον να τον επικαλεστούν. Μαζί τους τον επικαλούνται επί ματαίω και όσοι δεν ευθύνονται για τον διασυρμό του, αλλά η επιδημία της ανυποληψίας δεν τους εξαιρεί.

Β. Δεν είναι ο φόβος, είναι η αδιαφορία το πρόβλημα της κοινωνίας μας. Είναι μια μαραμένη και παρακμιακή ειρωνεία που καταλαμβάνει με αναίδεια τον χώρο αντί μιας εύρωστης και ετοιμοπόλεμης κριτικής. Η διάχυτη χλεύη δεν κινητοποιεί αλλά παραλύει. Το όπλο της κριτικής έχει πάθει αφλογιστία. Διαθέτουμε την πολυτέλεια της κριτικής αλλά μας λείπει το όπλο. Μας λείπουν οι πράξεις και όχι η απειλή πράξεων. Η κόπωση δεν είναι το επακόλουθο μιας χαμένης μάχης, αλλά μιας οφειλόμενης μάχης που διαρκώς αναβάλλεται επ' αόριστον.