Με τον Καμμένο ή με τα Παραπολιτικά;

Με τον Καμμένο ή με τα Παραπολιτικά;

του Κώστα Βαξεβάνη, koutipandoras.gr

'Με τον Καμμένο ή με τον Κουρτάκη;'

"Σύλληψη δημοσιογράφων μετά από μήνυση υπουργών είναι απαράδεκτο. Στον Τύπο απαντάς, δεν τον διώκεις από θέση εξουσίας".

Ήταν η πρώτη αντίδρασή μου μέσω Twitter, όταν έγινε γνωστό πως οι δημοσιογράφοι Γιάννης Κουρτάκης και Παναγιώτης Τζένος συνελήφθησαν μετά από μήνυση του Πάνου Καμμένου. Η θέση αυτή την οποία έχω εκφράσει όχι μόνο όσες φορές έχω μηνυθεί (πάνω από 70 πια) αλλά και όποτε συνάδελφος μηνύεται από πολιτικό πρόσωπο, είναι μια θέση που έχουν οι δημοσιογράφοι παγκόσμια. Ξεχάστε ποιός έχει δίκιο και ποιός μήνυσε ποιόν. Είναι εύκολο να διακρίνεις ή να εφεύρεις δίκιο σε κάποιον μηνυτή, για να σύρεις ολόκληρη τη δημοσιογραφία δέσμια αλλά κυρίως όμηρo.

Ας ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα.

Η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες, όπου η συκοφαντική δυσφήμιση είναι ποινικό αδίκημα και η μοναδική όπου είναι και αυτόφωρο. Αυτό σημαίνει δηλαδή, πως οποιοσδήποτε μπορεί να μηνύσει έναν δημοσιογράφο, ακόμη και με ψευδή στοιχεία και η αστυνομία αν ζητηθεί η αυτόφωρη διαδικασία, θα τον συλλάβει και θα τον οδηγήσει με χειροπέδες στα κρατητήρια και στη συνέχεια σε δίκη.

Προφανώς και το θέμα δεν είναι ότι οι δημοσιογράφοι είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία που δεν πρέπει να συλλαμβάνεται και να δικάζεται ακόμη και όταν αδικεί τους άλλους. Το θέμα - και είναι θέμα δημοκρατίας και μιας από τις βασικές ελευθερίες - είναι ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να μπορεί να ασκεί ελεύθερα το λειτούργημά του χωρίς να φοβάται την τιμωρία, την εκδίκηση και τη συνωμοσία των ισχυρών.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται παρά τις συστάσεις των Ενώσεων Δημοσιογράφων απ' όλο τον κόσμο, να αποποινικοποιήσουν τη συκοφαντική δυσφήμιση και να την κάνουν, όπως αλλού, αστικό αδίκημα. Όποιος θίγεται, πάει στο αστικό δικαστήριο και ζητά να αποκατασταθεί. Είναι φανερό, πως αυτή η απαρχαιωμένη λειτουργία των κυβερνήσεων που κάνουν ακόμη και νόμους για να βγαίνουν από τη φυλακή οι εγκληματίες του λευκού κολάρου αλλά συλλαμβάνουν δημοσιογράφους όπως τους αυτοφωράκηδες στα μπουζουξίδικα, δεν είναι μια αβλεψία, αλλά ένα σύστημα αυτοπροστασίας.

Όχι μόνο αυτό. Οι πολιτικοί, ενώ έχουν το δικαίωμα να μηνύσουν τον δημοσιογράφο, ταυτόχρονα διατηρούν το δικαίωμα στην ασυλία. Δηλαδή ο δημοσιογράφος ακόμη και αν κάνει αντιμήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, ο πολιτικός δεν θα συλληφθεί, αλλά θα πρέπει να ακολουθηθεί μια διαδικασία στη Βουλή που ξέρουμε πού καταλήγει. Το φυσικό και συνταγματικό ταυτόχρονα θα ήταν όποιος βουλευτής μηνύσει πολίτη, αυτόματα να χάνει την ασυλία του έναντι του πολίτη για να υπάρξει ισονομία και πραγματική δικαιοσύνη.

Υπάρχει επίσης ένα πλαίσιο ευρωπαϊκών και διεθνών νόμων, όπως η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που ορίζουν το δικαίωμα που έχουν οι δημοσιογράφοι στην κριτική τους απέναντι στα πολιτικά και γενικώς δημόσια πρόσωπα. Το άρθρο 10 της ΕΣΔΑ, προβλέπει πως οι δημοσιογράφοι έχουν δικαίωμα να ασκούν σκληρή, υπερβολική ακόμη και άδικη κριτική στα δημόσια πρόσωπα γιατί αυτός είναι ο κοινωνικός τους ρόλος. Τα δημόσια πρόσωπα, όπως έχουν νομολογήσει και ελληνικά δικαστήρια, οικειοθελώς θέτουν τον εαυτό τους στη σφαίρα της διαφάνειας και του δημόσιου ελέγχου, άρα και στη σκληρή ή άδικη κριτική του δημοσιογράφου. Υπάρχει ο κίνδυνος οι προσπάθειες "προστασίας" των δημόσιων προσώπων, να καταλήξουν σε παρεμπόδιση της ελευθερίας του λόγου. Πολλές καταδικαστικές αποφάσεις ελληνικών δικαστηρίων κατά δημοσιογράφων, καταπέφτουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που αναγνωρίζουν πως ο δημοσιογράφος είναι το bulldog της κοινωνίας και καλώς ασκεί (όχι πάντα καλώς εννοούμενο) έλεγχο.

Το θέμα δεν είναι αν ο Καμμένος έχει δίκιο, αλλά αν πρέπει ο δημοσιογράφος να σέρνεται με τέτοιες επιθετικές διαδικασίες στα δικαστήρια. Αν συναινέσουμε σε αυτό, τότε δεν δικαιώνεται ο Καμμένος που μπορεί να έχει δίκιο (όπως άλλωστε λένε όλοι οι μηνυτές) αλλά όσοι θέλουν τη δημοσιογραφία σε ομηρία και τους δημοσιογράφους υπαλλήλους.

Να σας πω ένα παράδειγμα. Ο Ανδρέας Βγενόπουλος εξακόντισε εναντίον μου πάνω από 40 μηνύσεις. Η ιστορία πλέον έχει κρίνει πως είχα δίκιο. Επί τέσσερα χρόνια όμως, έτρεχα στα δικαστήρια, πλήρωνα δικηγόρους, σπαταλούσα εκατοντάδες εργατοώρες για προετοιμασία. Φυσικά υπήρχε ο φόβος, αντί να δικαιωθώ να χάσω και τελικώς να καταστραφώ. Στην καλύτερη περίπτωση πάντως να αυτολογοκριθώ, να πάψω να γράφω όσα αποκάλυπτα γι' αυτόν για να μην καταστραφώ. Ο μηνυτής είτε είχε δίκιο, είτε είχε άδικο, κατάφερνε να κρατά το πιστόλι στον κρόταφο της δημοσιογραφικής λειτουργίας.

Η προσπάθεια να αποδοθεί δίκιο στον Καμμένο ή στους δύο συναδέλφους δεν λύνει το πρόβλημα, δημιουργεί απλώς οπαδούς. Αν η αστυνομία λειτουργώντας μέσα σε ένα απαρχαιωμένο νομικό πλαίσιο, μπουκάρει σε εφημερίδες να κάνει συλλήψεις, τότε το αν ο μηνυτής "έχει δίκιο" είναι θέμα οπτικής, γιατί το θέμα ουσίας είναι πως καταλύεται η λειτουργία του Τύπου και μάλιστα νομοτύπως.

Φυσικά δεν συμβαίνει σήμερα, όπως θέλουν να δείχνουν διάφοροι όψιμα ευαίσθητοι. Συμβαίνει επί δεκαετίες, αλλά γίνεται όλο και πιο άσχημο, γιατί δεν υπάρχει κανένα θεσμικό όργανο να υπερασπίσει τον δημοσιογράφο και τη δημοσιογραφία.

Η κυβέρνηση πρέπει να καταργήσει και το αυτόφωρο και την ποινική υπόσταση της συκοφαντικής δυσφήμισης. Όποιος θεωρεί ότι αδικείται μπορεί να προχωρήσει σε αστικές νομικές ενέργειες και απαίτηση αποκατάστασής του. Πρέπει να σταματήσει το παραμύθι της θυματοποίησης του πολιτικού και τα δημόσια πρόσωπα να αντιληφθούν πως η κάθοδός τους στην πολιτική και τη δημόσια σφαίρα είναι εθελοντική. Δεν έχει μόνο βουλευτικά προνόμια αλλά και έλεγχο. Ίσως το αγνοούν οι υπουργοί Δικαιοσύνης, αλλά στην Ελλάδα, καταδικάζονται πλέον δημοσιογράφοι γιατί κάνουν απλές αξιολογικές κρίσεις, λένε δηλαδή την άποψή τους. Η κατρακύλα πρέπει να σταματήσει. Και αφού δεν υπάρχουν συλλογικά δημοσιογραφικά όργανα για να αποκαταστήσουν τα πράγματα, ας πάρει η κυβέρνηση γενναία μέτρα υπέρ της δημοσιογραφίας. Η παθογένεια στα ελληνικά ΜΜΕ δεν είναι μόνο οι άδειες και τα κανάλια των νταβατζήδων. Είναι η δημοσιογραφία που είναι σε συνεχή και χρόνια ομηρία για διάφορους λόγους.

Ο δημοσιογράφος οφείλει να γράφει και να λέει όσα πιστεύει. Όποιος διαφωνεί μπορεί να καταφύγει σε διάψευση ή νομικά μέτρα. Αλλά δεν μπορεί να έχει τη συνδρομή τυποκτόνων νόμων. Άλλωστε η νομική στάθμιση μεταξύ της προσωπικότητας κάποιου και της ελευθερίας του Τύπου, είναι υπέρ του υπέρτατου κοινωνικού αγαθού που δημιουργούν και προστατεύουν οι συνταγματικές ελευθερίες. Καλύτερα να αδικηθεί κάποιος παρά να μην υπάρχει ελεύθερος Τύπος στο όνομα της νομιμότητας.

Α.Ψ., efsyn.gr

'Λύκος στα πρόβατα'

Οι Διευθυντές των εφημερίδων (πλην ΔΟΛ): Σεραφείμ Φυντανίδης (Ελευθεροτυπία), Χρήστος Θεοχαράτος (Έθνος), Δημήτρης Μαρούδας (Νίκη), Κώστας Κοντοπάνος (Αυριανή), Κώστας Γερονικολός (Δημοκρατικός Λόγος), Σπύρος Καρατζαφέρης (48 Ώρες) και Κώστας Παπαϊωάννου (Ποντίκι) συνελήφθησαν επί κυβέρνησης Κων/νου Μητσοτάκη (1991) επειδή τόλμησαν να δημοσιεύσουν μία προκήρυξη της 17 Νοέμβρη. Ο Σ. Φυντανίδης συνελήφθη μάλιστα την ώρα που μιλούσε σε ιδιωτικό ραδιοσταθμό.

Οδηγήθηκαν αμέσως στον Κορυδαλλό διότι δεν άσκησαν το δικαίωμα της έφεσης μετά την αυτόφωρη καταδίκη τους σε φυλάκιση. Έξω από τον Κορυδαλλό έγινε μεγάλη συγκέντρωση επώνυμων και ανώνυμων και σύντομα οι Διευθυντές αφέθηκαν ελεύθεροι ενώ η είδηση υποβαθμίστηκε σε αρκετά ΜΜΕ μεταξύ αυτών και της απολύτως ελεγχόμενης (τότε) από την κυβέρνηση δημόσιας τηλεόρασης.

Η αυταρχική αυτή φίμωση του Τύπου και ο διασυρμός της κυβέρνησης αποτέλεσαν στη συνέχεια ένα καλό παράδειγμα προς αποφυγή για κάθε νέα κυβερνητική πλειοψηφία και κάθε πολιτικό.

Υπήρξαν έκτοτε και ορισμένα μεμονωμένα ανάλογα "μικρο"επεισόδια μέχρι την σύλληψη το 2016 των δημοσιογράφων που κατηγορήθηκαν για εκβιασμό (Μαυρίκος, Μουσσάς, Φράγκος), μαύρο χρήμα κλπ για τους οποίους όμως δεν υπήρξε αντίδραση από ΜΜΕ ή συνδικαλιστικούς φορείς.

Χθες μετά τη μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και ενδεχόμενο εκβιασμό που υπέβαλε ο Πάνος Καμένος συνελήφθησαν τα δύο στελέχη των πειραϊκών Παραπολιτικών και όπως ήταν φυσικό η σύλληψη αυτή έγινε το πρώτο θέμα σε όλα τα δελτία και τις εκπομπές ενώ άμεση ήταν και η αντίδραση των κομμάτων και της ΕΣΗΕΑ. Ο υπ. Άμυνας αντέδρασε σχεδόν βίαια δεδομένου ότι στόχος της επίθεσης ήταν το ανήλικο παιδί του και αιτία η λίστα του ΚΕΕΛΠΝΟ που ο ίδιος είχε παραδώσει στην ΕΣΗΕΑ στην οποία ισχυρίζεται ότι αναγράφονται τα ποσά που είχαν εισπράξει οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι. Οι διάλογοι των δύο συλληφθέντων που δημοσιεύονται σήμερα στα ΜΜΕ πράγματι είναι εμετικοί άξιοι της... επώνυμης σχολής δημοσιογραφίας από την οποία "αποφοίτησαν" και οι συγκεκριμένοι. Η ίδια σχολή εξάλλου έχει κατά καιρούς στοχοποιήσει παιδιά πολιτικών, γυναίκες και άνδρες πολιτικούς με διασπορά ψευδών και κατασκευασμένων ειδήσεων χωρίς ωστόσο κανείς πέρα από τις σφοδρές καταγγελίες να προχωράει άμεσα σε μηνύσεις που να επισείουν σύλληψη. Αυτό είναι και το σημείο που όφειλε να μην ξεπεράσει ο κατ' εξακολούθηση λάτρης των μηνύσεων Πάνος Καμένος. Από δική του (της συζύγου του) μήνυση είχε συλληφθεί το 2012 και ο Αιμ. Λιάτσος ενώ με δική του αγωγή δικάζεται αύριο ο σκιτσογράφος Α. Πετρουλάκης. Σήμερα κανένας δεν θυμάται ότι ο Αιμ. Λιάτσος ζήτησε το 2013 συγγνώμη αλλά όλοι θυμούνται τις χειροπέδες.

Ο υπ. Άμυνας έχει φωνάξει πολλές φορές «έρχεται λύκος» και τώρα που αντικειμενικά έχει το δίκιο με το μέρος του μια και η αθλιότητα άγγιξε το παιδί του δεν υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει αυτή του την ενέργεια.

Ακόμα και όσοι κατανοούν τον θυμό του διαφωνούν κάθετα με την αυταρχική μέθοδο που επέλεξε να ακολουθήσει. Η δημόσια καταγγελία είναι για τον κάθε πολιτικό η πλέον ενδεδειγμένη μέθοδος, ειδικά όταν έχει αποδείξεις και στοιχεία προσπάθειας εκβιασμού του. Όπως πήγε λοιπόν τη λίστα του ΚΕΕΛΠΝΟ στην ΕΣΗΕΑ, η οποία προφανώς θα ασχολείται με την καταγγελία αυτή, με τον ίδιο τρόπο έπρεπε άμεσα να καταγγείλει στην ΕΣΗΕΑ την ανθρωποφαγία σε βάρος του ανήλικου παιδιού του. Η δικαιοσύνη θα έκρινε μετά το αν και κατά πόσο η καταγγελία αυτή θα είχε και ποινικές συνέπειες.

Μπορεί η στάση πολλών ΜΜΕ να είναι σήμερα προσχηματική και υποκριτική και να υπαγορεύεται από το αντικυβερνητικό μένος εκδοτών και καναλαρχών που είδαν το ζεστό δανεικό χρήμα να κυλάει μακριά τους, όμως η αυταρχική συμπεριφορά του υπουργού σκέπασε το δίκιο του και κάλυψε τις αθλιότητες των συγκεκριμένων δημοσιογράφων. 

Εντωμεταξύ, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Άννας Κανδύλη για το real.gr προθεσμία για την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου ζήτησαν και έλαβαν από το αυτόφωρο μονομελές πλημμελειοδικείο ο εκδότης της εφημερίδας Παραπολιτικά Γιάννης Κουρτάκης και ο Διευθυντής Παναγιώτης Τζένος, οι οποίοι παραπέμφθηκαν να δικαστούν για συκοφαντική δυσφήμιση μετά τη μήνυση του Πάνου Καμμένου. Οι δύο κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι.

 

Διαβάστε ακόμη:

 

http://www.boro.gr/158519/prokatarktikh-eksetash-gia-apopeira-ekviashs-stoys-koyrtakh-kai-tzeno

 

 

 

 

 

 

Πηγή: www.boro.grTο διαβάσαμε εδώ

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ


Top
Some text some message..